Бузургони олами маънавиёт: Ҳабиби Аҷамӣ-2

Агар инсон аввал ният, сипас амалҳояшро дуруст кунад, Худованд ҳам муомилаашро бо ӯ дуруст мекунад. Барои ин танҳо як бозгашти самимӣ барои инсон кифоя аст!

Бузургони олами маънавиёт: Ҳабиби Аҷамӣ-1

Ҳабиби Аҷамӣ, яке аз сарватмандони Басра буд, ки дар асри дуюми ҳиҷрӣ зиндагӣ кардааст. Ӯ, ки аз ҳаёти номашрӯъ ва саршори гуноҳ баргашта, зиндагиашро дар асоси дину маънавиёт ба роҳ монда буд, ба дигарон дар баробари оинаи ибрат шуданаш инчунин умедворкунанда низ гардида буд.

Фотиҳа ва муҳлати шиносшавии ҷуфти оиладормешуда

Доир ба муҳлати бо ҳам шиносшавии ҷуфти оиладормешуда ягон қонун ва қоидаи умумӣ мавҷуд нест. Зеро ин муҳлат бинобар шарту шароити мард ва зани оиладормешуда гуногун буда метавонад. Вале бояд қайд карда шавад, пас аз он ки ин ду нафар ҳамдигарро ба андозаи кофӣ шинохта, итминон ҳосил мекунанд, ки “ин ҳамон нафари муносибам аст”, раванди…

Моҳият ва аҳамияти никоҳ

Бинобар низоми муайян ва ақди машрӯъ бо ҳам омадани зан ва марди болиғро никоҳ меноманд. Никоҳ қадами аввалини пурфайз барои ҳаёти оилавӣ аст. Роҳи ягонаи ҳузур пайдо кардани ҷуфти муносиб ин никоҳ аст. Ақди никоҳ аҳдномае мебошад, ки миёни зан ва мард бо мақсад ва ҳадафи муайян баста мешавад. Он боиси миёни ду нафари бегона…

Зубда

Валии бузург Ҳазрати Абӯ Бакри Шиблӣ чунин фармудаанд: Ман дар давоми ҳаёти хеш аз 400 нафар устодони баргузида дарс гирифтам. Аз онҳо 4 ҳазор ҳадиси шариф омӯхтам. Аз дохили ҳамаи ин ҳаидсҳо якеро интихоб карда, бо он амал кардам. Зеро дар ҳамон яке наҷот ва саодати абадии хешро пайдо намудам. Дар айни замон зубдаи тамоми…

Мураббии башарият

Зоҳиран инсон ҳамчун мутадайин рафтор намуда, дар баробари ин холӣ аз ибодат буда метавонад. Аз ватанпарварӣ сухан гуфта, аз марази ришваситонӣ халос намеёбад.