Заҳр

Солҳо пеш дар Чин духтаре бо номи Лилӣ хонадор шуда, бо ҳамсар ва хушдоманаш дар як хона зиндагӣ оғоз мекунад. Вале бо гузашти вақт, андак−андак миёни келину хушдоман сардӣ пайдо мешавад.

Cолгарди издивоҷ

Мард ҳар сол дар рӯзи издивоҷ барои ҳамсараш як сабад гули сурх мефиристод. Ин то он замоне идома ёфт, ки мард дар қайди ҳаёт буд. Ниҳоят, рӯзе корвони умри ӯ ҳам аз дунё ба охират роҳ гирифт.

Гули «ростӣ»

Шоҳзодаи Чин бояд ба тахт мебаромад, аммо тибқи оини давлатдории он замон, аввал оиладор шуданаш даркор буд. Ба хотири пайдо кардани номзади мувофиқ чанде аз духтарони ҷавони шаҳрро ба ҳузураш даъват кард.

Шустушӯи қалб

Аз изҳори муҳаббат карданҳоямон бештари вақт хаста мешавем. Он чиро ки аз маҳбубамон чашмдорем, намебинем. Аммо муносибату муомилаи ҳамсон надиданамон маънои онро надорад, ки ҳама чиз бефоида буд. Асло!

Ҳадя

Кӯдак дар кӯчаи барфпӯш ба чапу рост медавид ва ҳар касеро, ки рост меомад, чизеро ки дар дасташ буд, нишон медод.

Қадри ҳақиқӣ

Инсони муосир нархи ҳама чиро медонад, вале ба қадру қимати чизе намерасад!

Рафтори ҳайратовари одамият

Аз Афлотун ду савол пурсиданд:
1. Кадом рафтори одамият шуморо ба ҳайрат меорад?
2. Барои хушбахт зистан чӣ тавсия медиҳед?

Оғӯши модар

Зан, ки ҳамроҳи писараш ба боғчаи аз ҳама замонавии шаҳр омада буд, аз навиштаи зебои пушти дар утоқи директор будани онро донист. Дарро тақ-тақ карда, иҷозаи даромадан хост.

Танҳоӣ

Вай ягона фарзанди хонадон буд. Баробари яксола шуданаш ҳам роҳгардиро ёд гирифту ҳам гап заданро. Аввалин калимае, ки ба забон овард, “модар” буд, ҳамоне, ки аз ҳама зиёд дӯсташ медошт.

Эътимоди халқ ба роҳбар

Рӯзе Чу Кунг аз устодаш Конфутсий суол мекунад:
– Устод, барои пойдор нигоҳ доштани давлат чӣ лозим аст?

Ниҳоли зиндагӣ

Ҷуфти ба тозагӣ оиладоршуда дар моҳҳои аввали ҳаёти оилавии хеш фаҳмиданд, ки ин кор яъне ҳаёти оилавӣ тамоман он тавре набудааст, ки онҳо хаёл мекарданд.

Шапотӣ

Муаллим баъди анҷоми дарс талабаҳоро ҷавоб дода, аз синф берун шуд. Дид, ки дар даҳлез яке аз талабаҳо дигарашро пешпо дода афтонд.