Агар кӯдак рашк мекарда бошад (1)

Одатан, баъд аз таваллуд шудани фарзанди дуюм, кӯдаки якум рашкин мешавад, зеро таваҷҷуҳи зиёди волидайн барои нигоҳубини “мeҳмони нав” равона карда мешавад.

Кӯдак ва дилтангӣ

Агар кӯдак даме “бекор” ва ё танҳо монад, ҳамоно аз дилтанг шуданаш шикоят мекунад. Чунин ҳолат муқаррарӣ аст.

Агар кӯдак нохун мегазида бошад

Бо сабаби ин гуна ҳолатҳо фикрҳои кӯдак парешон мешаванд ва нохунгазӣ яке аз роҳҳои вонамуд кардани эҳсосот мебошад. Волидайни ҳушёру оқил ин навъ нишонаҳои безобиташавии фарзандро хонда, саривақт дахолат карда метавонанд.

Агар кӯдак дурӯғ мегуфта бошад (2)

Барои он ки кӯдакро аз дурӯғгӯӣ барин одати бад раҳо созед, бояд сараввал фаҳмед, оё кӯдак дар он синну солаш чӣ дурӯғ ва чӣ рост буданро сарфаҳм меравад, ё не?

Тарбияи ахлоқии кӯдак

Кӯдак одатан баъд аз синни 4-солагӣ якбора ҷаҳиши зеҳнӣ гузаронида, дар самти фарқ ва тамйиз масофа қатъ мекунад. Дар ин овон кӯдак зиёд дурӯғ мегӯяд ва хаёлбофӣ мекунад. Ҳамчунин дар ин синну сол кӯдак ба дарки он мерасад, ки тахайюл ва зеҳни ӯ аз тахайюл ва зеҳни атрофиён фарқ карда метавонад.

Кӯдак ва маънавият (2)

Сараввал волидайн ва ҳам кӯдак бояд дарк кунанд, ки ҳаёти маънвӣ як навъ усули зиндагонии иловагӣ ва кулфатбахш набуда, балки зубдаи ҳаёт асту риояи меъёрҳои он касро такмил медиҳад.

Кӯдак ва маънавият (1)

Нақши тарбияи маънавӣ дар ташаккули шахсияти кӯдак ва ҳам рушди солими ӯ ҳамчун фарди ҷомеа муҳим аст. Кӯдаконе, ки аз тарбияи маънавӣ маҳрум мемонанд, одатан худро нотамом ва тани танҳо эҳсос мекунанд.

Ҳақиқати марг ва идроки кӯдак (2)

Бояд қайд кард, ки бо гузашти замон ва рушди ҷисмонӣ-равонӣ савол ва мароқи кӯдак оид ба ҳақиқати марг зиёдтар мегардаду камтар не.

Ҳақиқати марг ва идроки кӯдак (1)

Дар солҳои аввали ҳаёти кӯдак марг барояш он қадар тарсовар ва хавотиркунанда нест. Зеро фаҳмиши кӯдак ҳоло барои идроки ҳақиқати марг рушдкарда намебошад.